KÜÇÜK İSTAVRİTİN ÖYKÜSÜ
Küçük istavrit, yiyecek bir şey sanıp hızla atıldı çapariye önce
müthiş bir acı duydu dudağında gümbür gümbür oldu yüreği, sonra hızla
çekildi yukarıya...
Aslında hep merak etmişti denizlerin üstünü neye benzerdi acep
gökyüzü. Bir yanda büyük bir merak, biryanda ölüm korkusu.
"Dudağı yarıklar" denir, şanslıdır onlar, hani görüpte gökyüzünü,
insanı, oltadan son anda kurtulanlar.
Ne çare balıkçının parmakları hoyratça kavradı onu küçük istavrit
anladı; yolun sonu. Koca denizlere sığmazdı yüreği. Oysa, şimdi yüzerken
küçücük yeşil leğende, cansız uzanıvermiş dostlarına değiyordu minik
yüzgeci.
İnsanlar gelip geçtiler önünden, bir kedi yalanarak baktı gözünün
içine yavaşça karardı dünya, başı da dönüyordu. Son bir kez düşündü derin
maviyi, beyaz mercanı, bir de yeşil yosunu.
İşte tam o anda eğilip aldım onu. Yürüdüm deniz kenarına bir öpücük
kondurdum başına,iki damla gözyaşından ibaret sade bir törenle, saldım
denizin sularına...
Bir an öylece baka-kaldı. Sonra sevinçle dibe daldı. Gitti tüm
kederimi söküp atarak, teşekkürü de ihmal etmemişti. Bir kaç değerli
pulunu Elime, avuçlarıma bırakarak...
Balıkçı ve kedi şaşkın baktılar yüzüme. Sorar gibiydiler, neden
yaptın bunu, niye? "Bir gün dedim, bulursam kendimi yeşil leğendeki küçük
istavrit kadar çaresiz, son ana kadar hep bir umudum olsun
diye..."
